Goes Klein Frankrijk

Messiah in de duisternis

Goes Klein Frankrijk


Händel zou af en toe misschien zijn wenkbrauwen gefronst hebben. Bij de uitvoering van zijn stuk de Messiah liep het orkest soms achter, of ging het koor te snel… Maar ach, wij zijn dan ook geen professionals. Perfect lukte het misschien niet, maar dit neemt niet weg dat het in één woord een geweldige belevenis was. Als jongeren (en nog wat ouderen) met elkaar in één dag zo’n groot werk instuderen en dan ’s avonds voor een volle kerk laten horen: fantastisch!

 

Voor een goede uitvoering van de Messiah heb je natuurlijk sopranen en alten nodig. Die zijn er in overvloed. Maar zonder tenoren en bassen klinkt het hele stuk maar half zo mooi. Gelukkig zijn er altijd genoeg jongens en mannen die hun steentje willen bijdragen. Toch zijn het er veel minder. Zeker de afgelopen uitvoering, voor ons de derde keer, waren er in verhouding erg weinig tenoren en bassen. Natuurlijk, de mannenstemmen zijn over het algemeen nadrukkelijker hoorbaar dan de vrouwenstemmen, maar toch is het vreemd. Zingen is echt niet alleen voor meiden. Voor ons was het heel simpel: we houden van zingen en al helemaal zingen in een koor. Wij doen mee! Na drie keer hebben we er geen spijt van. Elk jaar gaat het beter. Aan de ene kant kan je je enigszins verloren voelen tussen alle meiden en vrouwen, maar voor ons voelde het als een extra motivatie: we moeten ons laten horen jongens! Als wij niet ons best doen, raken de vrouwen de weg kwijt.

 

Tijdens de repetities ging het niet altijd goed. Omdat wij al voor het derde jaar meedoen, kunnen we toch wel zeggen dat we de stukken vrij goed kennen. Als je dan soms mensen rond je hoort… Maar ja, het eerste jaar waren wij ook zo onzeker. Deze kleine dingetjes nemen het gevoel niet weg dat langzaam maar zeker sterker wordt: de feeling om met z’n allen met een orkest en geweldige solisten Handels Messiah uit te voeren. De repetities waren korter dan andere jaren; aan de ene kant was dit prettig, maar voor ons voelde het nog wat onaf. Alsof we nog niet genoeg geoefend hadden. Gelukkig is het ’s avonds allemaal goed gekomen.

 

Wanneer je tegenover een afwachtend publiek staat en begeleid door het orkest vierstemmig een stuk inzet, vergeet je alle probleempjes en foutjes die er bij de repetities waren. Soms gingen de sopranen of alten te snel (of de tenoren/bassen te langzaam), maar volgens verschillende mensen uit het publiek was het nauwelijks tot niet te horen. Het was wel verrassend dat de lichten meerdere malen opeens uitgingen. Vervelend, maar het orkest, de solist en het koor gingen gewoon door, met succes. De timing was overigens wel perfect. Terwijl de bas met donkere stem ‘The people that walked in darkness’ zong, doofden de lampen. Rond het moment dat hij ‘..over them hath the light shined’ zong, gingen de lampen weer aan. Verder ging alles prima. Het zingen ging heerlijk, de solisten zongen geweldig, het orkest begeleidde voortreffelijk en de dirigent leidde alles perfect in goede banen. De stukken blijven prachtig, ook na drie keer meedoen. Sommige zijn moeilijk, maar gaan elk jaar beter. Bij de toegift, het Hallelujah, hebben we alles gegeven en uit volle borst meegezongen. Hoogstwaarschijnlijk was dit de laatste keer dat we meededen, maar we kunnen terugkijken op een fantastisch mooie, soms verrassende uitvoering. De keren dat we meegedaan hebben aan de Scratch Messiah blijven onvergetelijke ervaringen!

 

William Klaassen (leerling vwo-6) & Niels Bakker (leerling havo-5)