Actueel

Over schrijven gesproken

Goes Klein Frankrijk

 

Schrijven is een ingewikkelde taak die veel aandacht en oefening vraagt. Het duurt doorgaans lang voordat het gewenste niveau bereikt is. Toch moeten leerlingen niet opgeven, maar wat ze vooral wel moeten doen, is van de gemaakte fouten leren. Kunnen ouders behulpzaam zijn? Jazeker! Op het basale niveau. 


Hoe het komt, verklaar ik niet. Ik constateer alleen dat veel leerlingen niet meer weten dat hun bloedeigen naam, waarop ze trots mogen zijn, met hoofdletters geschreven wordt… Veel leerlingen zijn inmiddels ook vergeten dat het begin van een zin aangegeven wordt met een hoofdletter, terwijl het eind van de zin gemarkeerd wordt door een leesteken, meestal een punt, maar een uitroepteken of vraagteken kan ook. Wie van deze zaken serieus werk maakt, zal dat terugzien in cijfers.

Op de basisschool hebben onze jongelui leren schrijven. Ze kennen het verschil tussen een hoofdletter en een kleine letter, maar in het voortgezet onderwijs maken ze er een potje van. Geregeld moet ik leerlingen erop wijzen dat ‘wij heBBen’ fout geschreven is. Ook ‘veRzen’ is onjuist en natuurlijk kan dit ook niet door de beugel: ‘Ik ga Het Huis binnen’, waarbij Het Huis echt geen eigennaam is. Er is verschil tussen B en b, tussen R en r, tussen H en h. H blijft een hoofdletter, ook al wordt de letter geschreven op de hoogte van andere letters. Schrijvers brengen lezers in verwarring als ze zich niet aan elementaire afspraken houden. Het kost jongelui heel wat tijd om verkeerd gedrag af te leren.

Wilt u helpen, ouders? Dat kan. Samengevat: je eigen naam schrijf je met een hoofdletter, een zin begint met een hoofdletter en eindigt met een punt en ín een woord schrijf je zelden hoofdletters.


L.F. Kosten, docent Nederlands